Imperium Rosyjskie. Kiedy Ukraina „odzyska” Krym.

Kiedy Ukraina „odzyska” Krym

Posted by Marucha w dniu 2017-09-16 (sobota)

Prezydent Ukrainy Petro Poroszenko oświadczył, że Krym powinien wrócić do Ukrainy w 2018 roku. Wypowiedział się on na ten temat na spotkaniu Jałtańskiej Strategii Europejskiej w Kijowie – poinformowała telewizja 112 Ukraina.

„Lista reform będzie bardzo długa, bo to jedyna strategia dla nas – w drodze pokojowej odzyskać nie tylko Donbas, ale razem z ruchem bezwizowym i porozumieniem o stowarzyszeniu odzyskać Jałtę. W rzeczywistości mamy taki cel w przyszłym roku” – podkreślił Poroszenko.

17 sierpnia Poroszenko mianował swoim stałym przedstawicielem na Krymie Borisa Babina, a jego zastępcą Izetę Gdanową. Mają oni zająć się kwestią przywrócenia półwyspu pod kontrolę Kijowa oraz przygotować poprawki do konstytucji dotyczące statusu Krymu.

Kijów nie traci nadziei na odzyskanie Krymu. 13 lipca Poroszenko oświadczył, że zamierza przeprowadzić kolejny szczyt Ukraina-UE w Jałcie. Z kolei Moskwa twierdzi, że kwestia statusu półwyspu jest zamknięta.

https://pl.sputniknews.com

MatkaPolka said

Dlaczego Chruszczow przekazał Krym Ukrainie: projekt Krymska Kalifornia.
https://tomaszmajewskishow.wordpress.com/2014/10/23/dlaczego-chruszczow-przekazal-krym-ukrainie-projekt-krymska-kalifornia

KRYM – PROJEKT NOWA KALIFORNIA – DLACZEGO CHRUSZCZOW ODDAŁ KRYM UKRAINIE?
.https://www.youtube.com/watch?v=ZFunccG_C7E

Kontynuując nieco tematykę poprzedniego wpisu, dziś odpowiedzmy sobie na proste, jak się wydaje pytanie, dlaczego Chruszczow przekazał Krym. I niestety, ta świadomość pokazuje jak sporo faktów tamtych lat dziś próbują zapomnieć i zamilczeć.

Z pewnością, o ile w ogóle ciebie to interesuje, wiesz oficjalne wersje. Zauważ, że oficjalna wersja nie lubi próżni i zawsze coś proponuje, choć czasem nawet bardzo głupio tłumaczy intencje, ukrywając faktycznie powody.

Imperium Rosyjskie.

Krym w XIX wieku był częścią Guberni taurydzkiej Imperium rosyjskiego.

Więc zaczerpnę „wiedzę” z Wikipedii:

W 1954 został przekazany z Rosyjskiej FSRR do Ukraińskiej SRR – najpopularniejsza wersja głosi, że z okazji trzechsetnej rocznicy ugody perejasławskiej, która zjednoczyła (według przyjętej w Związku Radzieckim interpretacji historii) Ukrainę z Rosją. W dokumentach dotyczących przekazania Krymu nie ma jednak o tym informacji. Istnieją różne wersje tłumaczące ten krok – według jednej Krym miał być osobistym darem Chruszczowa dla Ukrainy, co miało być „odkupieniem win” za jego działalność w tej republice w czasach stalinowskich. Inna sugeruje, że głównym powodem była gospodarka – nowi koloniści rosyjscy, przybyli na Krym po deportacji Tatarów, nie potrafili sobie poradzić w miejscowym klimacie. Według Chruszczowa potrzebni tam są ludzie, przywykli do ciepłego i suchego klimatu, tacy, którzy kochają sady i kukurydzę, a nie ziemniaki – czyli Ukraińcy. Forma przekazania Krymu Ukraińskiej SRR naruszała prawo ZSRR i obu zainteresowanych republik. W skład radzieckiej Ukrainy nie wszedł Sewastopol, który funkcjonował jako miasto o specjalnym statusie i był podporządkowany rządowi i organom cywilno-wojskowym RFSR.

A więc mówią, gadają, słyszeliśmy, ale wydaje się… Obydwie wersji można śmiało wyrzucić na śmietnik, bo Ukraina była pojęciem geograficznym, a Ukraińców nazywano Małorusini (Małorusi, Małorosjanie), tym bardziej, że ugoda perejasławska była napisana w języku ruskim o poddaństwo, jak by to dziś nazwano, prywatnej firmy wojskowej Carowi Moskowii, która została podbita przez zorganizowaną grupę przestępczą zorganizowaną grupę przestępczą – Holstein-Gottorp dynastii Oldenburg, dla niepoznaki zwanych w Rosji Romanowowie (nie było w nich krwi rosyjskiej).
Drugi też jest słaby, bo już w 1917 roku 41,2% mieszkańców półwyspu stanowili Rosjanie (Wielkorusini).

Jaka więc była prawdziwa przyczyna przekazania Krymu?

I czy dziś można na to pytanie odpowiedzieć? Można, obserwując ruszy polityków, ich deklaracje i późniejsze decyzje będą jasne i klarowne. A co najważniejsze, będą jedynie poprawne w tamtej atmosferze.

Krym – republika żydowska. Plany bolszewików.

O powiązaniach bolszewików i kasy żydowskiej, jak i narodowości większości z nich pisałem niejednokrotnie, więc nie powinno ciebie zdziwić, że Lenin planował zorganizować na Krymie republikę Żydowską. Stalin popierał tę idee. Więc ziemię krymską założono pod zastaw bankierom amerykańskim – żydom. Oczywiście taki pomysł niekoniecznie się spodobał ludności, zwłaszcza rdzennym mieszkańcоm. To w skrócie. A teraz przyjrzymy się problemowi deportacji tatar krymskich.

Prób wytłumaczenia decyzji o o deportacji było wiele. Propaganda odpracowała na szóstkę. Bo jak można bez podania uzasadnienia przewieźć 190 tyś. ludzi? A z drugiej strony nie można było przecież powiedzieć, że Krym „przygotowuje się” zostać państwem, które dziś jest nazywane Izrael, a Tatarzy zawadzali.

Projekt Krymska Kalifornia.

 

  1. Z wprowadzeniem NEPu do podbitej Rosji przyjechali ideolodzy stworzenia autonomicznej republiki żydowskiej na Krymie. Promowaniem nowego projektu zajęła się amerykańska organizacja finansowa pod nazwą „American Jewish Joint Distribution Committee”, która oficjalnie reprezentowała interesy amerykańskie, gdyż pomiędzy Rosyjską Federacyjną Socjalistyczną Republiką Radziecką a Stanami Zjednoczonymi Ameryki nie było stosunków dyplomatycznych.

    AMERICAN JEWSH JOINT DISTRIBUTION COMMITTEE

    Krymski problem pojawił się jeszcze przy Leninie, idee zaproponował Rozenberg pracujący w Joint`cie. W 1922 roku założono Agro-Joint składający się z 186 kołchozów i…żydzi zaczęli nawadniać przyszłą ojczyznę. Co roku rząd RFSRR miał dostawać od American Jewish Joint 900 tysięcy dolarów pod 5% rocznie przez kolejne 10 lat.

    W październiku 1923 roku Abraham Bragin – kierownik sekcji żydowskiej Komunistycznej Partii, przygotował projekt organizacji nie autonomicznej republiki, tylko już pełnowartościowej Żydowskiej Republiki Radzieckiej. Projekt potrzymał kryptonim „Krymska Kalifornia”. Żydzi otrzymali 132 tysięcy hektarów ziemi.

    19 lutego 1929 roku „Joint” i Centralny Komitet RFSRR podpisali umowę, według której ZSSR otrzymywał coroczne finansowanie w wysokości półtora miliarda dolarów. Jako hipotekę amerykanie zażądali 375 hektarów ziem Krymskich. Zostało założona spółka akcyjna, gdzie udziałowcami było ponad 200 amerykanów. Z najbardziej znanych można wymienić Hoovera, Rockefellera, Roosevelta, MacArthura czy Marchalla. Był też ważny warunek, jeżeli do 1954 roku RFSRR nie zwróci dług, ziemia przechodzi na własność.

    Pieniądze szły bezpośrednio do przesiedleńców żydowskich, z pominięciem rządu ZSSR i wywołały niepokoje wśród ludności. Jeszcze dziś można znaleźć dowody rabunków transportów żydowskich przez rdzennych mieszkańców. Stalin nie widząc zalet takiej umowy, w 1934 roku stworzył Birobidżan.

    W 1936 roku projekt Krymska Kalifornia został zamknięty i zapomniany. Kasa przestała być wypłacana (do momentu wstrzymania przekazano 20 milionów dolarów), ale ruchu nie udało się zatrzymać. W 1939 roku Krym zamieszkiwało już 5,8% żydów czyli ponad 65 tysięcy osób. Tatarów – 19,4%.

    W 1943 roku Roosevelt w Teheranie postawił warunek Stalinowi, że jeżeli projekt ponownie nie zostanie otwarty, to mogą się pojawić i problemy ze wsparciem amerykanów w ramach tak zwanego Lend-Lease. Trzeba było ratować inwestycje amerykanów. 11 maja 1944 Państwowy Komitet Obrony podjął decyzję o przesiedleniu Tatarów krymskich do Uzbekistanu (decyzję podpisał Stalin). Operacja wysiedlania była kierowana bezpośrednio przez Bogdana Kobułowa i Iwana Sierowa, rozpoczęła się o świcie 18 maja 1944.

    Utworzenie państwa Izrael.

    Stalin doskonale rozumiał, że amerykanie wcale nie niepokoją się o warunki radzieckich żydów, dlatego zaproponował, że Krym będzie autonomiczną republiką w składzie ZSSR. USA zaproponowało 10 miliardów dolarów kredytu na cele gospodarcze, lecz pod warunkiem, że Krym wystąpi z ZSSR jako oddzielne niepodległe państwo. Problemu nie udało się rozwiązać i projekt znów stanął w miejscu.

    Amerykanie zresztą żądali od Stalina wyprowadzenia floty z Sewastopolu do Odessy (a z pewnością gdyby Krym Rosja nie zajęła, taki warunek postawiła by „niepodległa” Ukraina). Oczekiwać dalszego rozwoju Stalin nie mógł, dlatego równolegle zaczął mocno wspierać równoległy projekt utworzenia Izraela w Palestynie.

***

W tym dyskursie na temat Krymu i Ukrainy ciągle pomijany jest fakt, że to POLSKA STWORZYŁA UKRAINE – Krym był Polski , językiem urzędowym Tatarów krymskich był język polski .

NIEMIECKO ŻYDOWSKI PROJEKT „UKRAINA” – wielowiekowa gra Prus nad rozbiciem Rzeczpospolitej

Cały Projekt „Ukraina”, cały ruch OUN/UPA – to projekt przede wszystkim niemiecki. Przypomnijmy, że państwo Krzyżackie, Prusy, wyrosły na trupie Polski; „karta ukraińska” to część gry Prus zmierzającej do całkowitej likwidacji Polski.

Ale jest to także projekt niemiecko-żydowsko-masoński. Banderyzm to szczególny przypadek totalnego żydzimu i kłamstwa. Jest to kłamstwo wielowarstwowe. Żydzizm i masoństwo są dogłębnie fałszywymi i lucyferycznymi doktrynami.

Bestialstwa i okrucieństwa ukraińskiej czerni nie można usprawiedliwiać w jakikolwiek sposób, ale jest to wynik zabiegów propagandowych „ojców założycieli” OUN-UPA nad ciemnym i prymitywnym ukraińskim chłopem – wygłodniałym, zabiedzonym analfabetą .

Kiedykolwiek pojawia się bestialstwo i okrucieństwo – zawsze w okolicy pojawia się Żyd albo Niemiec – zbrodnie żydowskiego NKWD, zbrodnie GESTAPO , zbrodnie UPA.
Przypomnijmy zatem

UKRAIŃSKA OKUPACJA KRYMU ? POLSKA OKUPACJA UKRAINY?

http://kresy.pl/publicystyka/ukrainska-okupacja-krymu-polska-okupacja-ukrainy

Ukraina staje w obliczu rozpadu państwa. Licznie zgromadzeni na centralnym placu Sewastopola mieszkańcy, skandując hasła „Putin nasz prezydent!” oraz „Rosjo, zostaliśmy porzuceni, weź nas z powrotem!”, wskazują swoje sympatie narodowe i preferencje polityczne . Skąd ta miłość do Rosji, a niechęć do państwa, w którym żyją? Czy ci ludzie czują się okupowani przez Ukrainę? Jeśli tak, w jaki sposób ta okupacja się zaczęła?

W roku 1954 ówczesny I sekretarz KC Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego, Nikita Chruszczow, odłączył Krym od Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i przyłączył do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Zmiana ta wydawała się wówczas kosmetyczna. Wszak Krym pozostawał częścią Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Najwyższa władza pozostała ta sama, a przesunięcia z jednej republiki związkowej do drugiej, było niewiele kosztującym gestem dobrej woli, mającym świadczyć o braterstwie narodów. Gest ten wykonano w trzechsetną rocznicę zawarcia ugody w Perejesławiu, gdzie polska dotąd Ukraina, rękami ich kozackich przywódców, poddała się pod panowanie władców Moskwy. Na marginesie warto przypomnieć, że w imieniu Kozaków ugodę zawierał Bohdana Zenobii Chmielnicki, który wciąż powszechnie uznawany jest za bohatera Ukrainy.

Zmiana ta wydawała się kosmetyczna, aż tu nagle w 1991 roku rozpadł się ZSRR, a na jego gruzach powstały państwa niekoniecznie pałające do siebie braterską miłością. Krym po rozpadzie ZSRR pozostał w granicach Ukrainy, mimo iż w większości zamieszkiwany jest przez ludność rosyjskojęzyczną. Tej, jak widać, po ponad dwóch dekadach istnienia suwerennej Ukrainy, wciąż bliżej do Rosji. Czy tę sytuację można nazwać okupacją Krymu przez Ukrainę? Chciałbym, by na to pytanie odpowiedzieli sobie przede wszystkim sami Ukraińcy, zwłaszcza ci z nich, którzy od lat głoszą hasła o polskiej okupacji Ukrainy.

Mnóstwo Ukraińców, z którymi się dotąd spotkałem, jest święcie przekonana, że Polska była okupantem Ukrainy, stąd jak najbardziej usprawiedliwiony był fakt, iż miejscowa ludność wielokrotnie buntowała się i brała krwawy odwet na „okupantach” i ich rodzinach. Warto więc przypomnieć jak Ukraina znalazła się w granicach Polski. A właściwie… jak Polska stworzyła Ukrainę.

Na początku odrzućmy absurdalne twierdzenie, że Polska okupowała Ukrainę już sześć stuleci temu. Wiem, że to będzie trudne do przełknięcia dla wielu Ukraińców, ale trzeba powiedzieć wprost: tak, jak na przykład w VIII wieku nie było jeszcze Polski, tak w XIV wieku nie było jeszcze Ukrainy, więc jak można ją było okupować?

A co było? Oczywiście były ziemie i byli ludzie, ale ani ziem zamieszkałych przez różne plemiona słowiańskie w VIII wieku nie nazywano Polską, ani też zamieszkałych w XIV wieku przez Rusinów ziem nie nazywano Ukrainą, a ich samych Ukraińcami. Kiedy więc i jak powstała Ukraina?

Pospolicie znane Polakom i Rusinom słowo „ukraina” jeszcze w XVI wieku oznaczało pogranicze. Tak więc obozując w roku 1562 pod litewskim Połockiem, hetman koronny Florian Zebrzydowski pisał o „ukrainie połockiej”[1], czyli o połockim pograniczu[2]. Kilka lat wcześniej, bo w 1557 roku, uczestnik polskiego poselstwa do Imperium Osmańskiego, Erazm Otwinowski, podziwiając „tureckich” wojowników pisał:

„POGRANICZNI ludzie albo służebni, którzy tam przyjeżdżają, które oni deliami zową, ci tylko tak chodzą jako i jeżdżą w ostrogach, z pierzem pospolicie żurawiem białem i według tego, jako który zwycięstwo otrzymał, tylko piór białych u kiwiora [rodzaj nakrycia głowy] nosi i z bronią wielką, aby znać było UKRAINNEGO witezia [rycerza].”[3]

Miała więc swoje ukrainy nie tylko Litwa, ale i Imperium Osmańskie. Ba! Jak pisał Fabian Birkowski, miała je nawet Afryka[4]. Bo też i ukraina znaczyła wówczas nic więcej, jak tylko pogranicze. A pogranicza są w bardzo wielu miejscach. Kiedy więc słowo ukraina stała się nazwą własną jednej z krain, przechodząc później w nazwę państwa?

W roku 1569 do Królestwa Polskiego przyłączono część terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego. Akt ten można porównać do tego, co zrobił Chruszczow w 1954 roku. Zygmunt II August, który był wówczas jednocześnie i królem polskim, i wielkim księciem litewskim, odłączył od jednego swojego państwa część terenów i jego mieszkańców, po czym przyłączył „jako rownych do rownych, wolnych do wolnych ludzi” do drugiego. Była to bezkrwawa zmiana granic. Wkrótce potem doszło do zjednoczenia Polski i Litwy unią realną.

Warto tu podkreślić fakt, na który zwróciła uwagę ukraińska profesor historii, Natalia Jakowenko. Stwierdziła ona, że ówcześni ruscy kronikarze, rzetelnie odnotowujący mnóstwo drugorzędnych szczegółów z bliskiego im życia, „nie zauważyli” tak epokowego aktu, jak przekazanie Polsce części swoich ziem.

„Nie świadczy to jednak o obojętności wobec losów rodzinnego kraju. W średniowiecznych kategoriach, w przeciwieństwie do współczesnego schematu myślenia, odrębność polityczna utożsamiana była nie z niepodległością państwa, ale z własnym władcą. A ponieważ wielkim księciem litewskim i królem [polskim] była jedna osoba – Zygmunt II August, w oczach ludzi owego czasu w ogóle nie zaszło żadne epokowe wydarzenie, bowiem lokalne instytucje polityczne, przez które realizowała się właściwa odrębność w ustroju administracyjnym, zwyczajach i systemie prawnym, pozostały bez zmian.”[5]

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s